Bu Hafta: Ağladım, Topladım, Devam Ettim

“Çünkü o kadar acıdan sonra, yola çıkanla hedefe varan 

 aynı kişi olmaz.”

I. Gün

Merhaba Blogdaşlarım

Bu yıl benim için bir başlangıçtan çok, yarım kaldığım bir yerden devam etme hissiyle geldi.Yeni yılla birlikte yeni yaşıma da girdim. 2025 yılında yaşadığım buhran yeni yılla birlikte bitmedi sadece sessizce benimle yürümeye devam etti.  Bu doğum günümde ısrarla kimseden bir şey istemedim. Ne bir plan, ne bir söz, ne de bir hediye... Aslında istememek bir tercih değil, biraz yorulmuş olmamdı. Bu sefer beklentiyi baştan rafa kaldırdım. Yeni yıla ve yaşa daha çok ''Beklediğim kadar değil olduğu kadar'' hissiyatıyla girdim. Bu da bana iyi geldi. Bu hafta benim için hem zor hem de değişim dolu bir hafta oldu. Doğum günümden sonra büyük bir durgunluk yaşadım. Sanki yeni yaşım bana aniden ağır bir olgunluk yüklemiş gibiydi. Bu yaş, bana artık ağlamam gerektiğini, içimde biriktirdiğim her şeyi dışarı çıkarmam gerektiğini hatırlattı. Ben de bunu reddetmedim. Bir gece, saatlerce ağladım. Uzun zamandır ilk kez gerçekten ağladım. Sonraki gün kendimi çok daha iyi hissettim, daha dinç uyandım.

II.Gün
Gözüm aniden evimin her detayına ilişti uzun zamandır temizlik yapmıyormuş gibi hissettim ve göz yaşlarımla akıttığım o duygular gibi evimi de bir güzel temizledim. O gece yine biraz ağladım.

III.Gün

 Ertesi sabah gözümü açtığımda ise beni gerçekten çok mutlu eden bir sürprizle karşılaştım. Çok sevdiğim, kalbimde ayrı bir yeri olan bir dostumdan bir hediye gelmişti. Hem çok düşünülmüş hem de beni fazlasıyla duygulandıran bir hediyeydi. O an anladım; bazen tam da en yalnız hissettiğin anda biri sana sessizce dokunabiliyor.

IV. Gün

Cildimde, üzüntüden çıkan döküntüler için hastaneye gittim ve bir ilaca başladım. Biraz ağır bir ilaçmış; kemiklerim ağrıyor, inkâr edemem. Bu ilaç yüzünden spora ara vermek zorunda kaldım ama toparlanmak için bazen zor şeylere de katlanmak gerekiyor.

V. Gün

Ve benim için büyük, belki sizin için küçük sayılabilecek iki şey yaptım. Uzun zamandır odaklanmakta zorlandığım için okuyamadığım bir kitabı bitirdim. 

(Her şeye rağmen sevgi- L Tolstoy)

Ardından bir filmi başından sonuna kadar izledim.(Klaus) 

Bunlar dışarıdan bakıldığında çok sıradan görünebilir ama benim için yarım kalan cümleleri tamamlamak gibiydi. Dikkatimi, sabrımı ve kendime ayırabildiğim zamanı geri kazanmış gibi hissettirdi. Bu küçücük şeyler bile bana yaşadığımı hissettirdi.

VI. Gün

Bir süredir kendimi iyi hissetmediğim zamanlarda yarım bıraktığım İngilizceye de bu hafta geri döndüm. Kaldığım yerden devam ediyorum. Şimdilik kendime çok yüklenmeden, daha çok dinleme üzerine yoğunlaşıyorum. Kelimeleri zorla ezberlemektense, dile yeniden kulak vermeye çalışıyorum. Eski düzenime birebir dönmüş sayılmam belki ama en azından yolunu hatırladığımı hissediyorum. Aceleci kimliğimin bana  izin verdiği kadarıyla çalışmalarım bana yetiyor şimdilik. 

VII. Gün

Bu yazıyla birlikte bloğumun ilk haftası da tamamlanmış bulunuyor. Kitaptaki Sessiz Harf  bir haftadır sizlerle birlikte. Yaşadıklarıma, durup toparlanmama, yeniden nefes almama eşlik etmeye devam ediyorsunuz. Yeni bloğumda gerçekten nefes alıyor gibi hissediyorum. Burada yazmak, evimin balkonuna çıkmak gibi; sanki sizlerle aynı anda durup biraz soluklanıyor, balkondan balkona sessiz ama samimi bir  sohbet ediyormuşuz gibi...

''Yeniden başlamak  böyle bir şeymiş.''

•Size eşlik etmesi için bir şarkı bırakıyorum🤍

NOT: Resimler kendi fotografımı baz alarak Gemini de oluşturulmuştur.