Dibe Dalış: Haftalık Rapor

Merhaba Blogdaşlarım,
Bu hafta bana “Nasılsın?” diye sorsalar, sanırım şöyle derdim:
“Dibe daldım… ama inciyi aramaya devam ediyorum.”
Gerçekten çok yorgunum. Ama öyle sadece uykusuzluk gibi bir yorgunluk değil bu. Hem fiziksel hem zihinsel olarak, sanki her yerimden çekiştiriliyormuşum gibi…
Haftaya aslında büyük bir temizlik operasyonuyla başladım. Taşınacağım evi günlerce, camından zeminine kadar, buhar makinesiyle en ince köşesine kadar temizledim. Eski kiracı evi öyle bir halde bırakmış ki, midem bulanarak her yeri kendi ellerimle kazımak zorunda kaldım.
Tam “Oh be, bitti… artık biraz nefes alırım,” dediğim anda işler daha da karıştı. Taşınma sürecim 17 Nisan’a ertelendi. Ve bir anda iki evin yükü birden omuzlarıma bindi.

Yetmedi…
Tam bu kaosun ortasında canım annemin beli tutuldu. Koşturmacanın içine bir de hastane süreçleri eklendi. Kendi evim, çıkacağım ev, iş görüşmeleri ve hastane arasında mekik dokurken… fark etmeden değiştim. Eskiden görmezden geleceğim şeylere artık tahammül edemiyorum.
Dün gece hastanede kayıt sırasındayken bir kadın gelip çat diye önüme geçti. Ödemesini yapmak istedi. Normalde beklerim. Dert etmem. Ama o an… içimde bir şey koptu. Kırıcı olmadan ama duyacağı sesle serzenişte bulundum. Sonra işlemimi aldılar. Ama eve döndüğümde kendimi sorguladım:
“Haklıydın Mona… ama gerek var mıydı?” Kalbim huzursuzdu. Ama sanırım bu, sadece birikmişliğin patlamasıydı. Belki de… sadece görünmek istedim. Çünkü bu aralar kendimi biraz hayalet gibi hissediyorum.

Bayramdan önce görüştüğüm bir şirket vardı. Müdür A., CV’  mi çok beğendiğini, ama mevcut pozisyonda beni “harcamak istemediğini” söylemişti. CV’ mi havuza aldığını, hatta başka şirketlere referans olabileceğini belirtmişti. İçimden “Ne kadar iyi bir adam,” diye geçirip mutlu olmuştum.
Ve o referans… beni İstanbul’un bir ucundan diğer ucuna götürdü. Asya’dan Avrupa Yakası’nda, oldukça bilindik bir şirketin plazasına…
Üst düzey yöneticilerin olduğu, pırıl pırıl bir kat. İK Müdürü D. Hanım işi anlattı. İşe alınırsam o katta çalışacağımı söyledi. Yan haklar o kadar iyiydi ki, içimden “Tamam,” dedim, “çektiğim her şeye değecek.” Ama sonra…
Tek bir cümleyle adeta buz kestim:
“Sizi hemen başlatırım ama siz eğitimcisiniz… gerçekten emin misiniz?” O cümlenin altındaki detayı sonradan fark ettim.

Meğer o “güzel” referans süreci… beni oraya sadece bir aracı şirket çalışanı olarak yönlendirmiş. Yani aynı işi yapacaktım, aynı ortamda bulunacaktım… ama dışarıdan bağlı göründüğüm için bana teklif edilen ücret sadece asgari ücretti. Ve o etkileyici yan hakların… hiçbiri bana ait olmayacaktı.
O an sadece duraksadım.
Ne hissetmem gerekiyordu?
Kandırılmışlık mı?
Hayal kırıklığı mı?

Yoksa hâlâ çıkar ilişkilerinin farkına varamamış biri gibi mi?
Hiçbir şey diyemedim.
D. Hanım yüzüme bakıyordu.
Ben ise ne “evet” diyebildim, ne “hayır”.
Eğer “Yarın geliyorum,” deseydim… hemen başlatılacaktım. Bunu biliyorum. Ama o “ait olamama” hissiyle… sadece el sıkışıp kalktım o masadan.

Yine o uzun yolları geri döndüm. Eve geldim. Elimde temizlik bezi, kafamda binlerce soru işareti…
Belki bu hafta o inciyi bulamadım.Belki sadece kum yuttum.Ama şunu anladım:
Ne kadar parlak olursa olsun… değerinin görülmediği bir yer, senin yuvan olamaz.

Şimdi yine evdeyim.
İçimde garip bir değersizlik hissi var.
Birilerinin beni görmesini, takdir etmesini istiyorum.
Freelance işlerimi bile boşladım. Sanki sadece koşturuyorum… ama hiçbir şey elde edemiyorum.

Bugün boşaltacağım evin camlarını silmeye başladım. Benden sonra gelen, evi temiz bulsun istiyorum.
Benim tuttuğum ev o kadar kötüydü ki…ben benden sonrakine aynı şeyi yaşatmak istemiyorum.
İnsan olduğumu hatırlamak istiyorum. Ve karşımdakinin de insan olduğunu…

Bazen bu dünya için fazla “nadir” olduğumu düşünmeye başladım.

Ama ne olursa olsun… iyi bir insan olarak kalmak istiyorum. Bunu başarabilir miyim ?
Görseldeki notu tekrar okuyorum: “İnciyi almadan çıkma. ”Belki de benim bu haftaki incim…tüm bu değersizlik hissinin içinde hâlâ “iyi insan” kalma inadım.

Bir sonraki rapora kadar görüşmek üzere Blogdaşlarım. Böyle bir haftayı daha sonlandırdım.